Alf-Inge Håland (Foto vu Spox)

Mäin éischte Match am Josy Barthel muss am Mäerz 1995 géint Norwege gewiescht sinn. Ech hunn virdrunner schonns Fussball verfollegt, am Ufank nëmmen EM (ab 1988) a WM (ab 1990), ab 1994 och däitsch Bundesliga (1860 a Kaiserslautern si bis haut meng Liblingsveräiner, deemools alle béid nach éischtklasseg), awer ëmmer nëmme virun der Telé oder virum Videotext a Radio. De legendäre Match géint Preisen 1990 hunn ech beispillsweis mat mengem Papp, engem Monni a menger Mamm zu Bieles gekuckt a mir hunn zweemol haart bei de Goaler vun de roude Léiwe gejaut vu Freed.

Mir schreiwen de 7.Juni 2000. E sonnege Mëttwochowend, dräi Deeg virun der Europameeschterschaft an der Belsch an an Holland. Um Wee op d’Europameeschterschaft leet Spuenien en Tëschestopp zu Lëtzebuerg an – a spillt op der Arëler Strooss e leschten Testmätch virun der EM.

Ähnlech wéi beim Raym, fänkt mäin Fussballgedächtnis am Joer 1990 un.

Op déi ganz Magie vun Italia 90, Gianna Nanini, Völler vs Rijkaard an den 1. Panini Album kommen ech elo net méi zréck, well dat gouf jo schonn hiräichend beschriwwen. De legendäre Match géint Däitschland gouf och um Fernseh bei de Grousseltere gekuckt. Wat elo de Live-Fussball betrëfft, esou ass mäin Schlësseljoer 1992 (8 Joer). Als Escher Jong woar deen éischte offizielle Match natierlech op der Escher Grenz (Jeunesse-Hesper 3-1 mam Christian Hoffmann am Gol, deen déi Zäit vu sengem legendäre Papp René trainéiert gouf, esou hunn ech et mol emol am Kapp.)

d’Redaktioun vun Huelse.lu notzt déi gezwonge Paus, déi d’ganz Welt duerch d’CoVid-19 Pandemie trëfft, fir eng kléng Serie ze starten. Bei “Meng éischte Kéier” erzielen iech ons Blogger wéie Match se vun de Roude Léiwen als éischt am Josy Barthel gesinn hunn. Mir wëllen domadder net nëmmen iech eppes an der fussballarmer Zäit bidde mä och dem Stade Josy Barthel eng kléng Éier erweisen.